Przedszkolaki, które chrapią mają więcej objawów depresji i stanów lękowych, jak również zaburzeń uwagi i zdolności językowych.

Chrapanie jest uważane za objaw zaburzeń oddechu w czasie snu. W poważniejszych przypadkach może być objawem bezdechu sennego, czyli krótkotrwałych zatrzymań oddechu w czasie nocnego spoczynku. Wiąże się z tym ryzyko niedotlenienia tkanek, również tkanki nerwowej mózgu. W konsekwencji wzrasta ciśnienie krwi i praca serca. Badania ostatnich lat potwierdzają, że bezdech senny jest związany z ryzykiem wielu chorób, m.in. nadciśnienia czy choroby niedokrwiennej serca, a także zaburzeń metabolicznych zwiększających ryzyko cukrzycy.

Ze statystyk medycznych wynika, że chrapie nawet do 30 proc. dzieci w wieku przedszkolnym, a bezdechy występują u 3-5 proc. z nich. Niedotlenienie organizmu z tym związane może spowalniać rozwój dzieci. Najnowsze badania fińskie dowodzą, że chrapanie zwiększa też ryzyko problemów psychicznych oraz trudności w nauce.

Źródło:  (PAP)