Lęki potrafią trapić nawet najmłodszych. Dzieci boją się czasem czegoś, co jest wytworem tylko ich wyobraźni, a czasem jakiegoś aspektu rzeczywistości.

Obcy – dzieci, których psychika dopiero zaczyna się kształtować często obawiają się tych, których nie znają. Wbrew jednak powszechnym opinią takie zachowanie świadczy o dość dużej dojrzałości emocjonalnej. Jeśli dziecko dobrze toleruje ludzi, których zna, a boi się na przykład lekarza, listonosza, koleżanki mamy to oznacza, że już potrafi rozróżniać swoich bliskich od ludzi, których nie zna. Jest to też dowód przywiązania.

Niektóre atmosferyczne zjawiska wzbudzają w dzieciach przerażenie. Szczególnie burza albo wiatr. Temu wszystkiemu towarzyszą głośne dźwięki, a małe dzieci nie potrafią zrozumieć skąd one się biorą. Nic nie poradzisz na płacz wywołany takim lękiem, jedno co możesz zrobić, to przytulić swoją pociechę.

Ciemność i stworki też potrafią budzić niesamowity lęk. Pewnie każdy z nas słyszał kiedyś o dziecku, które tak bardzo bało się własnego cienia, że nie wchodziło do żadnego pomieszczenia, gdzie było na tyle ciemno, by móc zobaczyć własny cień. Poza tym dziecko wyobraża sobie, że to właśnie w ciemności czyha na nie straszny potwór o pomarszczonej twarzy. I nie ważne, że taka twarz, to dowód starości – maleństwo tego nie potrafi zrozumieć.

Wyobraźnia dziecka nie ma granic i dlatego czasem niektórzy rodzice mogą się spotkać z najdziwniejszymi obawami. Kluczem do sukcesu jest cierpliwość, miłość i obecność mamy i taty. Tylko wtedy dziecko poczuje się bezpiecznie, a z czasem też zobaczy to czego się boi w innym świetle.