Dziecku, tak samo jak dorosłemu, powinno się odpowiadać na pytania. Na dodatek oprócz odpowiedzi, powinieneś znać też intencję pytania.

            Rozmowa z dzieckiem powinna przypominać filozoficzny dialog. Możliwe jest to tylko wtedy, gdy dorosły traktuje dziecko jak partnera, zaś partnerzy czują się w rozmowie swobodnie i na podobnym poziomie intelektualnym.

Jak więc rozmawiać z dzieckiem? Nie wolno na pewno narzucać swojego zdania. Dziecko, zadając pytanie formułuje pewien problem. Jest on związany z określoną trudnością, która dotyczy poznania obserwowanego przez dziecko świata. Musi ono uporządkować elementy nowopoznanego otoczenia w jedną logiczną i spójną całość, dlatego zadaje szereg pytań. I właśnie dlatego, ważne jest żeby otrzymało satysfakcjonujące je odpowiedzi.

Dziecko przejawia wobec świata postawę badawczą, zanim zacznie mówić. Od 2. roku życia istotną rolę w działalności badawczej zaczyna pełnić mowa, w tym pytania. Początkowo o wszystko, czego nie wie lub nie rozumie, dziecko pyta: „co to?”, „co to jest?”.

Żadne pytanie nie powinno pozostać bez odpowiedzi. Najważniejszym warunkiem porozumienia jest utrzymanie wspólnego pola uwagi, odwoływanie się do wspólnych doświadczeń. Dziecko może poprzez pytanie angażować dorosłego do roli pomocnika i wtedy w odpowiedzi trzeba podać instrukcję lub informację, której maluchowi brakuje, trzeba dopełnić jego wiedzę, wyjaśnić wykryte przez niego zależności.

 Pytanie może również angażować dorosłego do roli doradcy, który ma potwierdzić domysły dziecka, upewnić je, że podąża we właściwym kierunku, albo zaproponować mu inną drogę. Zadaniem osoby dorosłej jest współuczestniczenie w procesie wymiany informacji. Tak więc główne zadane rodzica to odpowiadać na pytania dziecka.

Źródło: charaktery.pl